De eerste werkweek

Mijn eerste werkweek is nu eindelijk voorbij, en ik kan het met geen woorden kunnen beschrijven wat ik ervan vond. Het was eigenlijk een week vol emoties, en ook enkele ervaringen bijgekregen.

Er was wel 1 voormiddag waar ik veel last had door de geur en wat ik daar zag. Ik moest mee met Colline (1 van de vrijwilligsters) naar een leefgroep. Ik werd wel vooraf verwittigd dat ik last zou krijgen van de geur daar, maar ik dacht dat het zou meevallen. Maar nee... :-)
Toevallig was op die dag ook algemene staking (dat zag je zeker op het nieuws), en er was te weinig personeel en de aanwezige verpleegsters zaten aan de tafel koffie te drinken of waren vreselijk erg traag! Ik kon echt niet geloven dat ze zo zouden doen.

Colline moest alle kinderen verzorgen: pampers verversen, wassen, propere kleren aandoen, ze in hun rolstoel doen, tanden poetsen, kousen en schoenen aandoen, echt veel werk voor 1 persoon! Ik probeerde zoveel mogelijk mee te helpen. Maar ik was zo geschokt dat ik niet goed wist wat ik moest doen, want de kinderen daar zijn in de puberteit of jongvolwassenen. Maar gelukkig gaf Colline me de tijd om te bekomen zodat ik op het eind mee kon helpen.



De voorbije dagen heb ik ook andere leefgroepen gezien, en de sommige waren echt plezant en de sommige echt erg door hun ernst van de handicap. De vrijwilligsters hier doen allerlei activiteiten met verschillende kinderne uit alle leefgroepen: gaan wandelen, cake bakken, samen koken, alternatieve school, theater, ontspannende massage, ....
Elke voormiddag brengen ze ook de vele kinderen ook naar therapieen en school. Aan de vele activiteiten heb ik ook meegedaan, en het was wel plezant! Vooral de theater en de massage was echt interessant!

Door alles wat ik gezien heb, besefte ik dat ik best bij de peuters en kleuters begint, zodat ik het kan opbouwen. Zo is het gemakkelijker voor de communiciatie, en ook omdat bij de peuters en de kleuters het minst ergst is.

De contact met de vrijwilligers gaat het wel goed. Er zijn wel paar meiden die echt veel moeite doen om te kunnen communiceren met mij via gebarentaal en geschreven taal. Soms roepen we Isabelle erbij als ik een woord niet begrijp of ze een gebaar willen weten. Ik denk dat het beter zal gaan met de communicatie als er de motiviatie en de moeite van de 2 kanten komen.
Het is echt fijn om te zien dat ze echt gemotiveerd zijn om een gesprek te beginnen emt mij.

De tweede dag van mijn verblijf heb ik een dove vrouw ontmoet, en ze werkt hier als een leerkracht voor de kinderen, ze heeft ook usher.
De eerste gesprek was wel onwennig, het is normaal denk ik.
Maar de laatste gesprek was meer ontspannend en leuker, we hadden over de dieren om te zien of we dezelfde gebaren gebruiken :-) De komende maanden zal ik zeker en vast Griekse Gebarentaal kunnen leren via Koula (dove vrouw).

Ik heb ook veel respect voor Isabelle als tolk: ze is hier als tolk, en ze moet soms mee naar de situaties waarop ze niet voorbereid was, en toch bleef ze professioneel en haar best doen! Ze is echt een goeie tolk, chapeau voor haar! En ook chapeau voor de vrijwilligsters die hier al maanden werken en echt hun best doen om met de kinderen te kunnen werken zodat ze verder kunnen ontwikkelen!!!

Met mezelf: zoals altijd prima! In mijn vrije uren ga ik altijd naar de ruwe landschap, maar ik hoorde gisteren dat het beter is om niet meer te gaan wegens paar rare, naakte mannen :-D. En ook genoten van de prachtige zonsondergang, ...
Natuurlijk mis ik mijn vrienden en familie hier ook!


Dikke kus!
Eva